Mijn eerste keer

Vandaag ben ik jarig, 37 jaar alweer, wat gaat de tijd snel! Tussen de voorbereidingen van mijn mini feestje door, heb ik mijn allereerste 1 op 1 coachgesprek gepland.

De boodschappen zijn gelukkig allemaal al in huis en de BBQ grotendeels voorbereid, dus daar heb ik even geen omkijken meer naar.

Ook het gesprek heb ik tot in de puntjes voorbereid. Me verdiepend in de ander en in de reeds opgedane kennis besluit ik met het thema levensscript aan de slag te gaan. Ook lees ik de checklist van de eerste module nog eens door en probeer me te focussen op de voor mij belangrijkste punten. Wat wil ik meenemen en zeker niet vergeten? Ik zet een paar punten op papier om mijn gedachten te kunnen ordenen en straks een kleine houvast te hebben.

Mijn coachee voor vandaag komt met de trein, dus ik pik haar even op van het station. In de auto is het zoals altijd gelijk heel vertrouwd en gezellig. Ik weet direct weer waarom ik juist haar gevraagd heb, want ik voel me meteen volledig op mijn gemak. Thuisgekomen besluiten we om lekker buiten in het zonnetje te gaan zitten, een heerlijk ontspannende omgeving. Mijn gemaakte aantekeningen leg ik wat onwennig voor me op tafel.

Het blijkt nog best lastig om van een gewoon gesprek onder vriendinnen over te gaan op het geplande coachgesprek. Ik voel wat spanning opkomen en besluit maar gewoon te zeggen: ‘zullen we dan maar beginnen?’ Vanaf dat punt gaat het eigenlijk vanzelf en vloeit het gesprek mooi over in waar we die middag voor bij elkaar gekomen zijn.

Ik leg haar uit waar ik me de afgelopen maanden in verdiept heb en dat ik, aan de hand van haar levenslijn, graag met haar op zoek wil gaan naar de boodschappen die zij vanuit haar jeugd heeft meegekregen (injuncties). Af en toe maken we een uitstapje naar het heden en kijken we hoe deze injuncties haar gevormd hebben en hoe zijn hieruit onbewust boodschappen aan zichzelf heeft gegeven die haar huidige gedrag in bepaalde situaties bepalen (dit zijn haar drivers). Ik zie dat er dingen op z’n plek vallen, maar dat er ook moeilijkere onderwerpen zijn waar ik niet zo makkelijk tot de kern kan komen. Ik vraag me stilletjes af of dit misschien komt doordat haar verhaal zoveel overeenkomsten heeft met mijn eigen levensscript. Overdacht ligt in deze situatie natuurlijk op de loer, dus ik probeer kritisch te blijven kijken naar wat van haar is en wat van mij. Ook let ik goed op signalen die ze me wat meer onbewust geeft, in lichaamstaal en ademhaling, om een natuurlijke opening te creëren om samen de diepte mee in te gaan.

Ineens gaat mijn telefoon, ik kijk op het scherm en zie dat het een moeder van school is. Dat is gek, toch maar even opnemen… Helaas blijkt de muziekles van mijn dochter Liv niet door te gaan vandaag en moet ik direct die kant op om haar op te halen.

We breken het gesprek wat abrupt af. Dat voelt eigenlijk helemaal niet goed, maar gelukkig is er alle begrip. We besluiten nog even een paar minuutjes samen te evalueren en ik krijg zeer waardevolle feedback. Ook merk ik dat het voor mij belangrijk is om nog uit te leggen dat ik het gesprek graag had afgerond met het op zoek gaan naar een mooie permissie. Dit is een boodschap die zij zichzelf mag geven om wat minder aan haar drivers te hoeven voldoen. We voelen allebei dat we graag nog eens verder zouden praten en spreken af het gesprek op een ander moment weer op te pakken.

De rest van de middag geniet ik van mijn feestje en van de fijne vrienden die ik in mijn leven om me heen verzameld heb. Moe maar voldaan duik ik ’s avond mijn bed in.

De volgende ochtend besluit ik om nog eens heel bewust stil te staan bij het gesprek van gister. Hoe heb ik dit allereerste coachmoment echt ervaren? Ik merk dat het vooral heel fijn was. Ik voelde me op mijn plek en zag dat de ander zich ook open durfde te stellen. De gemaakte aantekeningen bleken op het moment zelf totaal overbodig en lagen er onaangeraakt bij. Dit geeft vertrouwen.

Wel zie ik nog een mooie uitdaging in het echt tot de kern kunnen komen. Want wat maakt nou eigenlijk dat ik, op momenten dat ik zie dat het pijn begint te doen, niet dieper durf te gaan? Als ik kijk naar welke driver er bij mij naar boven komt wanner het spannend wordt, ontdek ik iets interessants. ‘Wees sterk’ is door de injuncties uit mijn jeugd diep verankerd. Hierdoor heb ik waarschijnlijk niet alleen moeite met mijn eigen kwetsbaarheid, maar wil ik de ander er onbewust ook tegen beschermen. De permissie die ik mezelf onlangs heel bewust gaf blijkt hier prachtig op van toepassing: ‘Ik ben ook ok als ik mijn ware gevoelens toon, beleef en doorleef’.

Deze inzichten maken me alleen maar nieuwsgieriger naar de waardevolle lessen die ik gaandeweg nog mag leren in mijn opleiding tot Yogacoach in Business. We gaan de komende module vooral aan de slag met NLP dus ik ben heel benieuwd welke nieuwe vaardigheden voor het coachen en trainen daar weer uit mogen ontstaan.

Misschien wil jij ook eens echt naar jezelf kijken aan de hand van jouw levensscript? Samen gaan we op zoek naar jouw persoonlijke boodschappen en zien we hoe deze jouw gevoelens en gedrag beïnvloeden. Wie weet welke waardevolle permissie(s) jij jezelf daarna durft te gunnen…

Lieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2019 . All Rights Reserved | Simple Persona by Catch Themes